Select which part you would like to read by clicking on the link below....

Preface

24 June '00

25 June

26 June

27 June

28 June

29 June

30 June

1 July

2 July

3 July

4 July

5 July

6 July

7 July

8 July

9 July

10 July

11 July

12 July

13 July

14 July

15 July

16 July

17 July

18 July

19 July

20 July

21 July

Summary

   

                                                 Voorbereiding voor de reis naar Zuid Afrika [Top][Next]

Je moet veel regelen voordat je kunt vertrekken naar Zuid Afrika.

Je kunt het doen via een reisburo maar wij wilden zoveel mogelijk op eigen initiatief alles zelf regelen, zodat we niet gebonden zouden zijn aan de bekende uitstappen die dan ondernomen worden.

We wilden het allemaal zelf kunnen beleven, en problemen oplossen als we die zouden krijgen, om te kijken of we daartoe in staat zouden zijn.

Thuis ga je al druk bezig om te kijken wat de mogelijkheden zijn, en dat kost heel wat tijd, maar we waren blij met de computer, je kunt overal naar zoeken en uitpluizen wat je kan gebruiken of wat je nodig hebt.

We zijn eerst bezig geweest met een keuze maken over het vervoer wat voor ons het beste zou kunnen zijn omdat wij toch zaten met iemand die regelmatig haar rust nodig heeft, zo hebben we onze keuze laten vallen op een camper.

Die hebben we in Zuid Afrika via Knysna camper verhuur gevonden het is een betrouwbaar bedrijf die voor ons klaar stond als we vragen hadden.

Als je in de winter naar Zuid Afrika gaat is het ook veel goedkoper om daar een betrouwbaar bedrijf te zoeken omdat het veel goedkoper is als dat je dat in Nederland doet, omdat het in Nederland het hoogseizoen geld, en in Zuid Afrika is het dan laagseizoen.

Ook moet je er rekening mee houden als je met kinderen gaat en ze staan bij jou in het paspoort moeten ze een eigen paspoort hebben.

Wat inentingen betreft is alles erg onduidelijk, de huisarts stuurt je door naar de g.g.g.d  en die geven twee keer een ander antwoord, wij hadden geluk dat we iemand hebben leren kennen via de computer die in Zuid Afrika woont en ons daarin geholpen heeft en waar we een lieve vriend aan over gehouden hebben.

Als je in de winter naar Zuid Afrika gaat zijn malarian tabletten voldoende bescherming.

Ook het boek Insight Guide is een boek die je zeker aan moet schaffen als je alles duidelijk over het land en de mensen wilt lezen.

Dit is onze ervaring.

 

24 Juni 2000    [Previous][Top][Next ]

Nou hier staan we dan, het begin van onze reis naar Zuid Afrika en niet wetend wat ons te wachten staat.

Het vliegtuig is mooi op tijd, dus geen wacht tijd, gewoon instappen en morgen aankomen in Johannesburg waar we een tussen landing hebben.

We worden lekker verwent in het vliegtuig en de tijd gaat erg snel voorbij, we dutten wat weg, want slapen kan niet eigenlijk een beetje door de spanning.

 

25 Juni   [Previous ][Top][Next]

We zitten ver boven Afrika het word al licht en we hebben een hele mooie zon`s opgang, allerlei kleuren die je alleen maar in het echt ziet, dit zou niemand na kunnen schilderen.

Nog een paar uur en we gaan landen.

Maar dat gaat helaas niet door we moeten door vliegen naar Bloemfontijn, omdat het te mistig is in Johannesburg.

Eenmaal op Bloemfontijn aangekomen mogen we het vliegtuig niet uit omdat ze geen 400 mensen kwijt kunnen in de ontvangsthal, dus maar lekker wachten er zit niets anders op.

De bemanning heeft de mensen toestemming gegeven om in de keuken te roken en daar werd gebruik van gemaakt.

Dan komt de bemanning met het nieuws dat de piloten hun vlieguren er op hebben zitten, dus stappen ze uit en is het wachten dat de nieuwe piloten aan boord komen maar die moeten eerst van Johannesburg komen en dat kan wel even duren.

Ze komen met het nieuws dat het 14.00 uur kan worden.

En ze zijn inderdaad om 14.00 uur aangekomen en wel op een hele speciale manier, en wel door het luik onder in het vliegtuig, omdat ze in Bloiemfontijn niet van die lange ladders hadden jammer dat er al zoveel mensen stonden om foto`s te nemen anders had ik dat ook even gedaan.

Maar we vliegen nu weer, eerst naar Johannesburg om daar de meeste mensen er uit te laten die natuurlijk allemaal hun aan sluitende vlucht gemist.

Johannesburg nu eindelijk achter onze gelaten gaan wij door naar Cape Town waar onze camper op ons staat te wachten.

En dat klopt ook Knysna staat netjes op ons te wachten, en hij heeft onze netjes naar een camping gebracht.

 

26 Juni   [Previous][Top ][Next ]

We zijn vandaag opgestaan en we zien alleen maar bergen om ons heen dat was een hele verrassing omdat we gisteren in het donker aan waren gekomen en niets konden zien.

Vandaag gaan we de man ontmoeten waar we al een maand via de computer contact hebben gehad.

We hadden een deal gesloten om enkele dingen voor elkaar mee te brengen, dus we zijn heel benieuwd naar onze gast.

En daar is hij dan Gerrit, onze chat vriend inmiddels.

Het is even wennen om met elkaar te praten, het gaat in het Nederlands en in een gebroken Engels, maar we redden ons, dat is het belangrijkste.

Ook is Gerrit zijn belofte naar gekomen, hij heeft heerlijke billtong voor ons meegenomen.

We hebben gezellig zitten praten en hij heeft ons op weg geholpen om Cape Town uit te komen.

En we houden zeker contact met elkaar.

 

27 Juni   [Previous ][Top][Next]

De eerste dag van ons avontuur, en gelijk raak we moeten 970 km rijden voor we in Kimberley zouden arriveren.

Het was wennen om aan de linker kan van de weg te rijden je moet goed uitkijken en nadenken welke baan je rijd, maar als je door Cape Town heen rijd ben je snel gewend, nadat we uit Cape Town weg waren werden we omringt door bergen ongelooflijk mooi bergen die als paddestoelen uit de grond zijn gerezen zo snel veranderd de omgeving in Zuid Afrika, je weet niet waar je heen moet kijken, een berg kan er zo verschillend uitzien na een paar 100 meter verder rijden dat je denkt dat je een andere berg ziet.

Meteen zaten we ook in een streek waar druiven werden geteeld, zodat je veel donkere mensen ziet staan langs de weg die de laatste druiven probeerden te verkopen, ze sprongen bijna voor de wagen, je moet verstandig zijn en door rijden, als je van tevoren gewaarschuwd bent dat je beter niet langs de kant moet stoppen, moet je dat niet in de wind slaan, maar moeilijk is het wel.

Ook hebben we daar de eerste townships gezien, en dan gaat er toch wel wat door je heen, wij kennen het alleen van de t.v maar hier kun je, je ogen er niet voor sluiten.

We hebben flink door moeten rijden omdat je met een camper niet zo snel vooruit komt, doordat je door de bergen rijdt verlies je een hoop tijd.

Doordat we naar Kimberley wilden gaan moesten we langs de Noord Cape rijden het is een prachtig stuk natuur met veel vogels als je een beetje om je heen kijkt en grote bergen zand, ik dacht dat het termietenheuvels waren maar het waren hele kleine vliegjes die kleine stokjes aan het verslepen waren.

Ik heb het gefilmd en er een foto van genomen, op de film is het te zien en het zijn bezige beestjes.

In Strydenburg wilden we een camping zoeken, maar naar veel zoeken en vragen aan mensen werd het alsmaar donkerder, en ze hadden ons aangeraden om niet in het donker te rijden vanwege de veiligheid, maar als er geen camping is moet je er een zoeken en door blijven rijden.

De mensen bij een tankstation hebben ons aangeraden om door te rijden naar Hope Town dat hebben we gedaan, maar de weg was zo vaak opgebroken dat het veel tijd koste om daar te komen.

In Hope Town aangekomen was het weer zoeken, daardoor kwamen we bijna in een Townschip terecht, we zijn omgedraaid en de weg verder afgezocht totdat we bij mensen in de tuin ook een caravan zagen staan, we hebben aangebeld en gevraagd of wij er een nacht konden staan en verteld dat we een beetje verdwaald waren, dat was geen probleem we kregen een sleutel van een washok waar we ons konden douchen en stroom hadden we ook zodat we nog wat eten warm konden maken.

 

28 Juni   [Previous ][Top][Next]

De volgende morgen zag de wereld er weer anders uit en we zijn weer met nieuwe moed verder gereden naar Kimberley. The Big Hole.

Het is ongeveer 800 m diep en 470 m breed en er is maar 2722 kilo uitgehaald.

Als je daar staat bij het zwarte gat gaat er toch wel wat door je heen, bij mij kwam de vraag naar boven, hoeveel mensen hebben hier het leven gelaten voor maar drie karretjes vol diamanten, maar ook respect voor de mensen die dit met de hand uitgegraven hebben.

Er is ook een museum bij wat de moeite waard is om te bekijken, en voor de kinderen hebben ze een stukje historie neergezet om diamanten te zoeken, onze jongste dochter heeft het nog wel geprobeerd met een emmer kleine steentjes om wat diamanten te zoeken maar helaas de emmer was ook uitgeput net als de Big Hole.

Op weg naar Barkly west een camping, reden we lang een Township en nog geen 5 meter ertussen een villa wijk, ongelooflijk om te zien het verschil wat er nog tussen gaapt, tussen arm en rijk.

Je beseft dan pas als je dit gezien hebt dat er zeker nog een generatie overheen moet gaan om Zuid Afrika op te bouwen.

Ik kan me nu ook beter voorstellen dat de mens in opstand komt tegen het kapitalisme, maar je hoopt natuurlijk dat de mensen in Zuid Afrika verstandig met elkaar blijven omgaan.

 

29 Juni    [Previous][Top][Next]

We zijn nu onderweg naar klerksdorp en hebben met twee jonge mensen gepraat bij het tankstation, ze konden horen dat we niet uit Zuid Afrika kwamen en vroegen er naar, we zeiden uit Holland en er was een jongen die s`avonds naar school ging en dat net had geleerd waar Amsterdam lag dat was een leuke verrassing voor ons, hij verdiende overdag zijn geld bij het tankstation en s`avonds ging hij dan naar school.

Hij vond het heel erg wat er in Zuid Afrika op dit moment gebeurde en hij hoopte dat er verandering zou komen in de situatie zoals het nu was, hij vond dat de spanning erger werd, ik vond het jammer dat we niet met ze op de foto zijn gegaan het waren leuke jongens.

Dus de donkere mensen zijn niet allemaal criminelen zoals sommige mensen je willen laten geloven.

In klerksdorpdam resort aan gekomen hebben we er een luie dag van gemaakt en lekker liggen zonnen, de mensen daar keken wel raar op want wie gaat er nu midden in de winter liggen zonnen, maar voor ons is het heerlijk weer.

 

30 Juni    [Previous][Top][Next]

We staan nu op de camping genoemd Joost Becker in Pretoria.

Het is hier prachtig, de mensen zijn behulpzaam en de natuur is oogverblindend bergen die rond om je heen staan en die er uitzien als alleen maar een grote cactus met een waterval ertussendoor.

Op de camping loopt er een vrouw die vanmorgen al kwam vragen of ze onze was kon doen, maar dat wil  ik niet.

We hebben wat staan kletsen en haar zoontje is de hele dag eigenlijk bij onze geweest Victor heet hij, hij is geadopteerd door de eerste blanke alleen staande man die s`middags ook even langs kwam, we wilden net naar Pretoria maar hij waarschuwde ons dat het erg gevaarlijk was dus hebben we er maar vanaf gezien, wat ik en de kinderen erg jammer vinden.

Victor is een aardig kereltje maar we moeten hem wel op zijn tijd terug roepen anders heeft hij de neiging om te vrij te worden en dat is niet de bedoeling.

Joyce is er in ieder geval mooi van geworden, Victor heeft haar haar even geborsteld en er een knip in gezet wat niet al te zacht word gedaan.

We hebben wel een foto genomen van Victor en zijn moeder met ons er bij.

Die Victor vergeten we niet meer.     

Ton is jarig en we hebben het allemaal niet in de gaten gehad, we zijn druk bezig om uit te zoeken welke dag het was om onze malaria tabletten niet te vergeten in te nemen, zo kom je er nog eens achter dat je man en vader van de kinderen jarig is, vervelend maar we liggen dubbel van het lachen.

Waar malaria tabletten wel niet goed voor zijn. ;-}

 

1 Juli   [Previous][Top ][Next ]

We zitten nu boven een kaart gebogen en kijken wat we kunnen zien onderweg als Ingrid er ook bij is, die moeten we morgen ophalen.

We laten haar een dag bijkomen en dan gaan we weer op pad.

We hebben de route bekeken en als we elke dag vier uur rijden kunnen we elke dag wat zien.

 

2 Juli   [Previous][Top][Next]

We zijn onderweg naar het vliegveld om Ingrid op te halen, maar ik denk dat we de weg kwijt zijn, we zijn net op een vliegveld geweest maar daar landen alleen maal kleine toestellen, het Grand airport, maar we moeten naar het International airport, maar ja als het nergens aangegeven staat word het zoeken geblazen, maar we weer wat van de stad gezien, dus we nemen echt de toeristische route.

Bij een stoplicht hebben we het maar even aan de man gevraagd die naast ons staat met zijn wagen, en het is niet zo ik leg het wel even uit nee hij zegt kom maar achter mij aan dan breng ik jullie wel even, het is voor mij een stukje om rijden maar ik help jullie wel op de goede weg, en hij heeft ons er heen gebracht, het is een donkere man met zijn gezin en erg behulpzaam dat zeg ik er toch nog even bij, omdat je zo vaak word gewaarschuwd dat je er achterdochtig van word.

We hebben het vliegveld gevonden en Ingrid ook. ;-}

 

3 Juli   [Previous][ Top][Next]

Het is nu 8.15 uur en we zijn op weg naar Tzaneen, het is schitterend weer en we vallen van de ene verbazing in de andere, eigenlijk een andere wereld omdat alles veranderd de bergen worden groener en we zien meer bloemen, je kunt wel merken dat we naar een subtropisch klimaat rijden.

We zien een bord langs de kant van de weg waarop staat Bakone Malapa museum op staat, we gaan even kijken wat er te zien is.

Dit was even leuk het was een Zulu dorp die rond het jaar 1840 werd verlaten doordat de blanken hen verjaagd hadden, ze zijn verder getrokken naar het oosten, wat nu Kwazulu Natal heet.

Dit dorpje hebben de mensen opnieuw op gebouwd om de toeristen te laten zien hoe ze geleefd hebben in die tijd, iedereen heeft daar zijn eigen rondavel.

De koning van de stam had drie vrouwen, een heeft hij zelf uit mogen zoeken en twee vrouwen hebben de mensen uit het dorp voor hem uitgezocht. Waar hij voor heeft moeten betalen met zoveel stukken vee, dat lag er aan wat voor een vrouw het was.

Alle drie zijn vrouwen hadden een eigen rondavel, en de laatste vrouw die er bij kwam moest voor de kinderen zorgen, de middelste vrouw voor het eten en het klaarmaken er van, en het hoofd vrouw had eigenlijk niet zo veel privť-leger`s ze moest maar klaarstaan als dat van haar verlangd werd.

Elke rondavel die in de kraal staat is laag, en dat heeft zo zijn reden, als de vijand aanviel dan moest hij bukken om de rondavel in te komen zodat de bewaker die vooral bij de koning stond hem makkelijker uit zijn evenwicht kon brengen en zo in de aanval kon gaan.

Het eten daar werd niets van verspild ze gebruiken alles, spieren voor een boog botten voor de pijlen die dan ingesmeerd werden met gif van een plant, vlees natuurlijk om te eten huiden om kleding van te maken noem maar op.

Ook de dieren werden goed beschermd voor het roofdier, er groeien bomen met grote stekels die heten Doring bomen en die stekels beschermd het vee, ik heb ze gevoeld en je haalt het echt niet in je hoofd om daar door heen te willen dringen.

De rondavels worden geverfd met een overblijfsel melk en zand van de omgeving die een terracotta kleur heeft.

We hebben erg genoten van dit uit stapje waar we nog net op tijd voor waren, het was namelijk 12.30 uur toen we daar aan kwamen en de mensen zouden om 13.00 uur naar huis toe gaan en het parkje sluiten, maar ze hebben een uitzondering gemaakt en alle mensen zijn allemaal even naar een rondavel gegaan om alles aan ons te laten zien, waar we erg blij mee waren.

We moesten verder naar Tzaneen, en om daar te komen moesten we de Magoebaskloofpass over en dat met een camper, het was prachtig weer en we konden de berg voor ons zien liggen, we hoopten alleen dat de bewolking die erboven hing geen hinder voor ons zou veroorzaken.

Eenmaal bij de pass aan gekomen was het klimmen geblazen voor ons campertje, het ging stijl omhoog maar oog verblindend mooi, het was jammer dat het toch ging regenen, maar dat kom de pracht van de natuur niet weerhouden, alles was groen bedekt met vocht die uit de grond kwam en een hoogte die je kan bereiken zonder dat je het in de gaten hebt, zo rij je door de bergen en zo zit je in de wolken of je kan eindeloos van je afkijken.

We zijn langs afgronden gereden waar je km naar beneden kon kijken, je hebt een berg die heet Godswindow maar deze berg hadden ze godsgift moeten noemen, zo mooi was het daar, het is echt de moeite waard om deze route te rijden, je moet er alleen niet bang voor de afgronden zijn, die kom je namelijk regelmatig tegen.

Het was jammer dat we nergens konden stoppen om te filmen en foto`s te maken, omdat het er erg smal en glibberig was.

Eenmaal bovenaan gekomen zijn we op een camping beland en ze waren erg gast vrij en het was er erg gezellig we hebben er uren gepraat met de mensen die er werken en de manneger.

En het er over gehad hoe nu de ogen op Zuid Afrika gericht zijn terwijl er in de hele wereld eigenlijk een grote bende is.

 

4 Juli   [Previous][Top ][Next ]

Via Tzaneen gaan we de berg af naar beneden en zien nu ook de thee plantage`s, bananen en ontzettend veel planten, we hebben de heen weg naar boven zoveel gezien dat we nu versteld staan over de plantengroei die hier te vinden is.

Voordat we naar Lydenburg-Abel rijden, rijden we eerst langs De Drakenberg voor kilometers lang heb je De Drakenberg naast je liggen het lijkt wel of de berg je afsluit voor de rest van Zuid Afrika.

We zijn aan het proberen De Drakenberg te filmen onderweg, het was niet makkelijk we rijden iets lager op de weg als de berm die hoger ligt, maar het is gelukt eindelijk hebben we een stuk waar we uit kunnen stappen en een gedeelte van De Drakenberg kunnen filmen

We gaan nu richting Lydenburg-Abel Erasmus pass, het uitzicht is helder dus kunnen we heerlijk ver van ons afkijken en de Draken bergen een stuk door om naar Blyderivier te komen.

Ik ben benieuwd wat ons te wachten staat, want we moeten ook door een tunnel komen die beroemd is in Zuid Afrika De J.G. Strijdom tunnel we denken aan een grote tunnel, maar voor we het weten zijn we er al door heen gereden.

Maar ik heb net het bordje kunnen filmen die er voor staat.

Het is een kleine tunnel maar er eenmaal doorheen krijg je een prachtige route naar graskop, maar we slaan eerst af naar de Blyderivier  Canyon die weg leid je naar de drie Rondavels, daar zijn de huisjes van de Zoeloes naar genoemd die toen nog daar in die streek woonden.

Het is een adem benemend gezicht als je bij de Drie Rondavels komt, je kunt mijlen ver van je af kijken en de Drie Rondavels mooi zien liggen, het zijn inderdaad net huisjes, kaal aan de onderkant en bedekt met gras aan de bovenkant, en als je naar beneden kijkt dan zie je de Blyderivier ver onder je stromen, met verder een berg ertussen, het lijkt wel of het water de berg afgeslepen heeft en hem los heeft willen maken van de berg waar de Drie Rondavels op staan.

We hebben enorm veel foto`s gemaakt, omdat je zoveel mogelijk van de natuur mee wilt nemen naar huis.

We hebben lang en stil staan kijken, en eigenlijk willen we helemaal niet weg er hangt een heerlijke rust dat je er aan verslaaft raakt.

Maar we moeten verder naar Graskop om daar naar een camping Municipal Holliday resort te gaan, om lekker te braaien, dat leer je wel in Zuid Afrika heerlijk is dat.

 

5 Juli   [Previous][Top ][Next ]

We hebben heerlijk geslapen en nog na gepraat hoe mooi deze dag is geweest.

En zijn nu alweer onderweg naar Godswindow.

Onze oudste dochter, Joyce had het er zwaar mee om omhoog te komen ze loopt namelijk op krukken, maar ze is een harde en heeft de moeilijke weg afgelegd, het was een glibberig pad en moeilijk te lopen, maar we zijn er allemaal heel aangekomen.

Onderweg naar boven heb ik een vlinder op de foto gezet, hij zat zo mooi met zijn vleugels uit elkaar, dat ik dit moest doen, er waren daar veel vlinders, zoveel heb ik er nog nooit bij elkaar gezien, en allemaal verschillend van kleur.

Eenmaal boven was het adembenemend mooi, je moet het zelf zien om het te voelen wat je aangrijpt.

Je kon ver van je afkijken en de wolken bijna aanraken, en de naam Godswindow is terecht gegeven aan deze plaats.

We kunnen er niet blijven en moeten verder naar Hazyview waar we naar de camping Hazyview Contry lodge.

 

6 Juli    [Previous][Top][Next]

We zijn deze dag vroeg op pad, omdat we vroeg in het Krugerpark willen zijn.

We zitten allemaal in spanning natuurlijk, omdat je toch naar het wild toe gaat en in hun territorium gaat bevinden, en de spanning of we Łberhaupt wat zien, ze staan niet echt op je te wachten.

We gaan via Krugerparkgate naar boven.

Bang zijn dat we niets zien is al voorbij, de Impala`s staan in de rij voor ons het is een prachtig gezicht dit hadden we nooit gedacht dat ze zo makkelijk blijven staan het is niet te geloven, Water Buffels een van de vijf groten dieren niet te geloven en we zijn nog geen half uur in het park, wat een prachtig gezicht, zo dichtbij ze staan op een droge rivierbedding en ze grazen van het nog groene gras.

We blijven langs de oever van de rivier die als het regent uit kan lopen tot aan de weg waar we nu staan, je kunt het niet geloven als je hier staat, maar je kan het wel zien, er hangen boomstronken aan de brug die uit de grond zijn gerukt als het hoog water is en dan met een enorm geweld zijn weg zoekt.

Aan de kant van de rivier zijn er plaatsen waar je kunt staan met je auto en over de rivier kan kijken en lekker ontspannen, maar er word achter in de auto gezegd dat er een krokodil op een eilandje ligt in de rivier, het is even zoeken maar daar ligt hij dan zich aan het opwarmen in de zon.

Het is echt heel raar als je zomaar als je rond kijkt een krokodil ziet liggen dit dier wat al heel wat eeuwen oud is in zijn eigen omgeving ziet.

We zijn erg onder de indruk wat ons allemaal overkomt en dat te bedenken dat we er niets van verwacht hadden.

Nu doen we de ramen verder dicht er lopen baboons over de straat en dat zijn zo te zien grijp gragen apen die alles lekker vinden, maar ook gevaarlijk zijn dat moet je niet onderschatten.

Als we een stuk verder rijden zien we een rare vogel die we nog nooit gezien hebben ook niet op de t.v. als je naar een natuur documentaire kijkt het is een Ground hornbill een eigenaardig vogel waar er twee van lopen voor onze wagen heeft een rode zak onder zijn kin heeft zitten en een enorme snavel heeft twee rood omrande ogen en verder is hij zwart we weten niet of het een mannetje of een vrouwtje is.

Nijlpaarden achter een rots in de rivier je kunnen je ogen niet geloven, dit is grandioos we nemen zoveel mogelijk foto`s en film om het thuis maar te laten zien, want ik geloof als we het vertellen dat niemand ons gelooft.

En dan opeens een Olifant, het is er maar een dus we denken dat het een jong mannetje is.

Hij is erg vervelend want hij loopt telkens achter de struiken dus heen en weer rijden om hem goed in beeld te krijgen, wat niet gemakkelijk is, maar met een beetje geduld, wat je moet hebben als je wat wilt zien krijgen we hem even te zien, hij is donkerder van kleur als we dachten, we hebben ze alleen maar op t.v. gezien en daar zijn ze grijs, maar in werkelijkheid zijn ze donkerder dan we dachten.

Het houd maar niet op we kijken onze ogen uit, wat is Afrika mooi niet alleen de dieren maar alles wat je ziet.

Op een open stuk gras zien we Zebra`s en Gnoe`s grazen, ik kan me nu voorstellen dat mensen uit de auto stappen als ze dichterbij willen komen, maar het is niet erg verstandig, je bent op hun terrein en er kan natuurlijk altijd een leeuw op de loer liggen die nu net een beetje vlees nodig heeft, en dan kan een mens net genoeg vlees bevatten dat ze daar ook genoegen mee nemen, want die verhalen hebben we ook wel gelezen en als je er aan denkt lijkt me het verstandig om uit te kijken.

Een waterbok die helemaal alleen tussen de struiken staat, er rijden auto`s hard voorbij en die hebben niets in de gaten totdat we stoppen en ze terug komen rijden, die mensen zien volgens mij de helft niet, want je moet echt veel geduld hebben in het wildpark.

Hij is mooi hij heeft mooie rechte horens en een witte rand rond zijn staart, en hij duikt snel weer weg achter het struikgewas jammer maar we hebben hem gezien en er een foto van kunnen maken.

En zo rijden we weer verder en dan zie je dit, ongelofelijk olifanten een paar bij elkaar dit hadden we echt niet gedacht om dit te zien een paar bij elkaar lijkt mij dat het vrouwtjes zijn ze staan lekker onder een boom waar ze waarschijnlijk aan de vruchten zitten of aan de barst van de boom want je ziet veel bomen die beschadigt zijn.

We raken maar niet uitgekeken hier.

Sidestripedjakal loopt snel weg van onze auto we kunnen nog net zijn rug zien, ze zijn erg schuw en heel snel, net als de zwijnen, je ziet het staartje omhoog gaan als een antenne en weg zijn ze.

En dan de giraffe die zijn uniek ze staan zomaar voor je en ze laten zich aan alle kanten filmen en fotograferen het is net of ze weten hoe mooi ze zijn, ze staan je net aan te kijken van heb je me nu gezien, dan kan ik weer verder met mijn dagelijkse leven, niet te geloven hoe groot ze zijn en statig.

Daar lachen we wel om dat ze zich zo gedragen, of ze lachen ons uit je weet het maar nooit.

We hebben een prachtige dag gehad het is jammer dat het teneinde loopt het is 17.00 uur en we moeten het park nog uit, om 17.30 sluit het park en je moet zorgen dat je er dan uit bent want anders krijg je een behoorlijke boete, het is jammer dat er geen plaats was op een camping in het park anders waren we zeker gebleven, maar ja je kunt niet alles hebben.

We zijn op tijd het park uit en het begint donker te worden en we moeten nog naar een camping, een camping was er niet te vinden maar wel een lodge, de Timbavati Safari lodge, ze waren zo vriendelijk om ons toe te laten op hun park omdat het al donker was, we hebben via een huisje stoom kunnen krijgen  en de w.c gebouw werd voor ons open gemaakt zodat we konden douchen.

 

7 Juli   [Previous][Top ][Next ]

Dit word geen fijne dag we moeten km maken om op tijd in Durban aan te komen.

We moeten om Zwazyland heen omdat we geen schriftelijk bewijs hebben dat we de camper een ander land in mogen nemen, dus maar om Zwazyland heen.

De vermoeidheid begint toe te slaan bij Ton, hij is degene die al die km aflegt op een niet altijd leuke weg met pottholes we hebben het er geloof ik al een keer over gehad, en we zullen nooit meer klagen over de Nederlandse wegen.

 

8 Juli    [Previous][Top][Next ]

We staan op de Camping Pongola we hebben vanmorgen langs de kant van de weg een olifant en een neushoorn gekocht van een man die ze zelf maakt van een bepaald soort steen en daar gebruiken ze leiklip voor, het is een zacht soort steen die op schralie lijkt, ook een soort steen, met lichte en donkere kleuren, en om de dieren of wat ze ook maken in de goede kleur te krijgen gebruiken ze droog gras voor, dat steken ze in de brand en gaan dan met dat verbrande gras er overheen en smeren het uit om het in de kleur donker of een lichtere kleur grijs te krijgen.

Wat ons opvalt zijn de witte grote slanke vogels die we vaak zien als we op een camping staan, en mijn dochter in ik wilden het toch wel heel graag weten en we hebben het dan ook maar snel opgezocht en ze heten, Great White Egret vogels, we hebben ze nu al heel vaak gezien, dat het er op lijkt of het mussen zijn die bij ons altijd in de tuin zitten, maar deze vogels zien er iets exotischer uit dan de musjes bij ons. ;-)

 

9 Juli   [Previous][Top ][Next ]

We zijn via Piet Retrief naar het Itala park gereden, en zoals bij andere parken moet je er niet op rekenen dat je dieren ziet, het is mooi meegenomen maar je kan ook denken, ik geniet van de natuur en zie wel of ik dieren zie, en van de natuur hebben we genoten, je ziet zoveel planten en bomen dat het niet op te zoeken is anders kom je het park niet meer uit.

Gelijk zien we in het hoge gras een neushoorn staan het is wel erg ver weg maar we hebben weer eens geluk. De weg is erg mooi en we hebben al wat gemzen gezien die erg schuw waren en snel wegliepen, ik weet niet of het komt dat het park niet vaak bezocht word, maar je merkt gewoon dat ze erg bang waren voor auto`s, of ze hebben nog nooit een camper gezien. ;-)

We zijn nu op een weg beland die erg steil en als maar smaller word, we weten even niet waar we heen moeten rijden, terug kan niet meer, omdat we niet meer kunnen draaien, het is wel lachen hoor, we weten alleen nog niet hoe het verder gaat lopen.

Nu staan we even stil en kijken naar een Kudu met een prachtig gewei wat omhoog draait.

Deze kleine dingen maken het de moeite waard om van te genieten, en te beseffen dat je er maar een klein onderdeeltje van bent, van dit mooie land.

We kunnen hier niet langer blijven staan we moeten verder rijden, maar we weten niet of het wel kan met de camper omdat het wel heel erg ruig word, het gaat nu zo steil omhoog en de weg word steeds smaller, en ik kijk in een behoorlijk gat naar beneden, de weg is nu zo slecht dat ze er maar een rij stenen achter elkaar hebben neer gelegd zodat de auto`s daar overheen moeten rijden, maar dat zal wel bedoeld zijn voor verwijlaandrijvers en niet voor campers, maar we kunnen niet anders dus er maar overheen het lukt allemaal maar net en het is erg spannend, en achter in de camper zitten ze te lachen van de zenuwen.

Nu we boven zijn loopt de weg ook in eens af en niet zo`n beetje ook, Ton moet behoorlijk op de rem en gelijk flink sturen omdat er een flinke bocht aan komt.

Maar geleidelijk aan komen we weer op de goede weg en we kunnen behoorlijk van ons afkijken en we hebben gelijk weer een giraffe voor ons, jee wat is dat genieten zeg als je nergens op rekent en van alles ziet.

Nadat we het Itala park uit zijn gegaan moeten we nog een heel eind rijden om  in St-Lucia te komen, maar we kunnen een heel eind afsnijden als we op de kaart kijken, want we moeten weer op de N2 komen en het is maar 32 km dus makkelijk te rijden.

Eenmaal op die weg was het afzien, we hobbelde alle kanten op en een stof wil je helemaal niet weten en dat was niet de eerste keer dat het zo stoffig was.

Ik heb het nog wel gefilmd maar jullie zullen er wel zeeziek van worden.

Ik zei tegen Ton het word wel heel erg stil achterin, als we op de camping staan en we stappen uit krijgen we drie mensen op onze nek, maar we hebben er allemaal heel hard om moeten lachten toen we weer eens de camper schoon moesten maken, want alles zat weer onder de stof, -)

We zijn in ieder geval in St-Lucia aangekomen.

Maar wat een prachtig land is het toch als je zo reist als wij gedaan hebben.

 

10 Juli   [Previous ][Top][Next]

We moeten door rijden naar Durban dus we kunnen niet naar het het St-Lusia Wildreservaat, wat erg jammer is als je er over hebt gelezen en dat er zoveel verschillende dier soorten aanwezig zijn die je niet kan zien, omdat je toch je km moet maken om op schema te blijven.

Eenmaal in Durban aangekomen moeten we opzoek naar een camping die bij een school ligt, en eenmaal gevonden hebben we het geluk dat de camping bij de school hoort en aangezien dat de school een maand dicht is, is de camping ook gesloten. ;-(

Opzoek dan maar weer naar een andere camping en door de hele stad crossen wat eigenlijk ook wel weer leuk is.

We hebben een camping gevonden na lang zoeken en tien tallen keren de weg te vragen naar de goede camping.

Dank zei een camping boek die Knysna bij de Camper levert zijn we nu op de camping de Cambelpark.

We hebben er lekker getennist en heerlijk gegeten, en we zijn morgen van plan om lekker langs het strand te lopen om de golven te zien die we van een afstand al gezien hebben, om bij de camping te komen.

Dus morgen een dagje lekker relaxen.

 

11 Juli   [Previous][Top ][Next ]

We hebben maar een taxi besteld anders komen we nooit bij de boulevard.

We hebben via de camping beheerder maar een taxi besteld want we hadden geen zin om in een busje gepropt te worden, als je de busjes ziet rijden en je kijkt naar de banden is er geen een gelijk, dus dat ritje wilden we niet maken.

We hebben een leuke taxichauffeur, Jack heet hij en heeft ons voor verteld over de stad Durban en dat het allemaal niet zo gevaarlijk was als wat sommige mensen beweren, je moet alleen niet in bepaalde buurten komen en al helemaal niet in de avond.

Voor de zekerheid hebben we de film en foto toestel maar in de camper gelaten, omdat het je toch aangeraden wordt om het thuis te laten.

We zijn de boulevard over gelopen en hebben alle kraampjes wel gezien geloof ik, wat ze wel heel leuk gemaakt hebben dat is dat ze midden op de boulevard een zwembadje met allerlei dingen voor de kinderen neer hebben gezet, zoals een glijbaan en tunneltjes waar ze door kunnen kruipen, of een paddestoel die water spuit, echt heel leuk gemaakt.

We hebben ook nog even op het strand gezeten om te kijken naar een wedstrijd voor surfers, maar de golven waren niet erg hoog, dus niet echt spectaculair.

Ik heb nog wel een petje gekocht met de Zuid Afrikaanse vlag erop bij een kraampje.

We hebben dezelfde taxichauffeur gebeld en daarmee weer naar de camping gereden.

Het is wat later op de avond dat we mijn broer bellen over het reilen en zeilen thuis te vragen en daar hoorden we van dat er een surfer aangevallen was door een haai en die nu een stuk uit zijn hand missen moet.

 

12 Juli   [Previous ][Top][Next]

De dag in Durban beginnen met goede moet om naar Port St-Johns te komen, het stukje naar Port Shepstone gaat lekker vlot, maar daar moeten we afslaan naar Kokstad en daar gaan we weer bergje op en bergje af wat voor ons natuurlijk nadelig is omdat de camper het dan zwaar krijgt, en via Kok Stad naar Umtata was de weg erg slecht, vooral de potholls die gaten in de weg, je kunt ze niet ontwijken dus soms moet je er dwars doorheen en dan maar hopen dat alles goed gaat met je banden en het onderstel van de auto, want het zijn behoorlijke gaten.

We gaan via Umtata naar Port St-Johns maar het lijkt er op dat ze geen verkeerds borden meer hebben want we weten niet hoeveel km we nog moeten rijden, het staat ook nergens meer aangegeven.

Jee wat een rit zeg, en een angst die we hebben om wat aan te rijden, er loopt nu van alles aan de kant van de weg en er op, paarden, honden, geiten, koeien en kalfjes en mensen natuurlijk.

We hebben al heel wat doden dieren langs de weg zien liggen.

Het is een hele toer geweest met toch een hoop spanning, en de natuur blijft heel boeiend om te zien, als je er naar wilt kijken.

Er is heel veel te zien als je, je ogen de kost geeft, dan zie je vogels of er lopen ineens apen over de weg, dat is iets wat je blijft verbazen als je dat niet gewent bent, want hier bij ons in Holland gaat een hoop natuur verloren.

Maar we zijn weer heelhuids op een camping aangekomen, ik weet alleen niet meer hoe de camping heet, maar dat hoeven we ook niet te weten, het was daar zo smerig, maar ja we hadden een plaats want we waren weer eens ergens terechtgekomen waar we niet moesten zijn.

Dat is eigenlijk ook het mooiste van de hele reis dat je op je eigen bent en het zelf moet zien te redden want je hebt alleen elkaar.

Er was verder niets op de camping maar als je een stuk omhoog loopt kom je bij een restaurant en het heet Lily Lodge, en leuk is het daar!

Je komt al aanlopen met het geluid van de zee in je oren en als je dan naar de kant toe loopt dan kijk je op een baai die er prachtig uitziet, met een klein strandje erbij.

Met zoveel begroeiing langs de kant naar boven toe tot op de berg.

In het restaurant zelf kijk je, je ogen uit, leuk dat het daar is niet te geloven, allemaal teksten op de muren geschreven, je blijft maar lezen, en als je alles goed bekijkt zijn de mensen van over de hele wereld naar Lily`s  Lodge gekomen in Zuid Afrika, om op haar muren hun teksten achter te laten.

Wat het eten betreft kan het niet beter, je kan daar zoveel eten voor heel weinig geld want we hebben voor vijf personen maar 299.50 Rant betaald, dat is in Nederlands geld omgerekend 120,- Gulden, met het drinken erbij, echt niet te geloven.

Daar krijgen de toeristen niets van mee als ze georganiseerd gaan reizen, wat dat betreft kom je op deze manier op heel veel plaatsen waar niemand ooit van gehoord heeft

Wij hebben ook onze tekst er op gezet Kim heeft haar naam en Adres er op geschreven, Joyce heeft aan iedereen die nog moet komen daar de groeten gedaan, Ton zijn naam en hoopt dat hij daar nog een keer terug mag komen en ik heb op de muur geschreven dat Zuid Afrika altijd in mijn hart zal blijven, nog meer dan voor onze reis er naar toe.

 

13 Juli    [Previous][Top][Next]

In Umtata aangekomen moeten we toch nog even wat eten inslaan, om met de reis verder te kunnen gaan, en daar krijgen we te horen dat de weg naar East London afgesloten is, en dat het wel langer zou kunnen duren als staat aangegeven onderweg, tenminste wat die man tegen ons zegt maar dat we wel een andere route kunnen nemen die door de bergen heen gaat maar voor ons niet zo prettig zou zijn omdat het een camper is en het erg lang zou gaan duren voor we in East London aan zouden komen.

We hebben met elkaar besloten om toch de N2 te volgen en maar kijken hoelang we moeten wachten en als het helemaal niet anders kan dat de weg afgesloten blijft onderweg dan maar terug naar Umtata.

We zijn om 11.00 uur gaan rijden en het is nu 12.00 uur en we staan inderdaad stil langs de kant van de weg: -)), maar we hebben bekijks genoeg, want de mensen uit een nabij gelegen dorp die staan de hele dag langs de kant van die weg, omdat ze weten dat daar gewerkt word willen ze hun waren verkopen aan de mensen die daar allemaal staan te wachten.

We hebben wat bananen gekocht en het enige kind die er bij liep wat snoep gegeven, de mensen komen nu allemaal om onze auto heen staan en kijken echt hun ogen uit omdat we er een keukentje in hebben en een badkamer, zoals ze dat zo verbaasd  zeiden.

We hebben net zoveel plezier als de mensen om ons heen en we zeiden tegen elkaar dat we maar een rondleiding door de camper moeten geven, we hebben er hartelijk om moeten lachen met z`n allen.

Ton probeert wat te slapen in de camper en wij zitten lekker langs de weg en kijken hoe iedereen heerlijk ontspannen zit te wachten tot de weg weer open gaat.

Moet je in Nederland niet doen, om zomaar even een weg af te sluiten voor een paar uur, ze raken helemaal overstuur als ze het horen. ;-))

Zo zie je maar weer de tijd gaat heel snel voorbij als iedereen met elkaar praat, want voordat we het weten komen er van de andere kant de auto`s aanrijden met veel getoeter en gezwaai, dus de weg is weer open gesteld en we kunnen weer door rijden.

Dit is echt het mooiste van Zuid Afrika gewoon heerlijk met elkaar wachten praten en lachen

14.00 uur is het nu we rijden weer, en gaan op weg naar de camping De Arena.

Eenmaal op de camping aangekomen die heel mooi is, hebben we weer wat kolen op de braai plaats gelegd en heerlijk gegeten, en voor Joyce en Kim was het even leuk dat ze een pool tafel hadden staan dus gingen ze even met z`n twen poolen, maar naar een poos bezig te zijn komt er een koe binnen zetten die opgejaagd word door een hond, daardoor raakt de koe in paniek en loopt met zijn snuiter tegen het glas en glijd met haar dikke koeien kont op de grond, Kim heeft de andere deur maar even voor de koe los gemaakt zodat ze weer naar buiten kan gaan.

De kinderen zeggen het ook al, dat kan alleen maar in Zuid Afrika. ;-)

 

14 Juli   [Previous][Top ][Next ]

We hebben deze morgen maar eens op de kaart gekeken of we nog naar een park kunnen gaan, en het Addo Olifanten Park ligt op onze route, en aangezien dat het beschreven word als een park waar je heen moet om Olifanten te zien kan het niet beter voor ons uitkomen dan het zelf te gaan bekijken.

En al staat er beschreven dat er 320 Olifanten zijn en heel wat buffels z`n 280 in zijn aantal en nog veel meer hert soorten we zullen ze niet over het hoofd kunnen zien, maar vandaag wel dus, niets gezien nog geen konijn. ;-)

Dus zo zie je maar weer nergens op rekenen is meestal beter dan dat je, je zelf in de maling neemt.

Het kan natuurlijk ook zo zijn dat we onder de poten van de Olifanten heen hebben gekeken. ;-)

We hebben het park het park gelaten en rijden nu door naar naar Port-Elizabeth en staan daar op de camping The Dune Park dat ligt iets voorbij Port-Elizabeth.

 

15 Juli   [Previous ][Top][Next]

We hebben vandaag Joyce een dagje strand belooft, maar ik denk niet dat er veel van komt, we kunnen niet harder rijden dan 60 km per uur, omdat er z`n hevige wind staat, we hebben dan ook maar besloten op een camping te gaan staan en morgen het weer maar even af te wachten.

Het heeft gigantie`s gestormd vannacht, de camper stond er van te schudden, maar nu word het wat rustiger en ik kan de sterren al weer zien, dus het klaart al weer op.

 

16 Juli   [Previous][Top ][Next ]

Het is koud en de mensen lopen hier rond met hun dikke jassen aan en hun handschoenen, wat ons een beetje overdreven is, maar voor de Zuid Afrikaanse mensen heel normaal omdat ze toch hetere zomers hebben dan wij in Nederland.

Er valt vandaag niet veel te melden, we kunnen beter door rijden maar we zijn natuurlijk wel met ons vijven, dus we moeten rekening houden met elkaar in z`n kleine ruimte waar we alles samen moeten doen, maar we laten elkaar ook met rust als iemand dat nodig heeft.

Anders kun je niet zolang in dezelfde ruimte leven, vier weken lang.

 

17 Juli   [Previous][Top ][Next ]

  Onderweg willen we eigenlijk niet stoppen, het gaat zo goed met rijden, we zitten op een tolweg en dat is een stukje beter rijden, de wegen zijn er prima.

We zijn langs een bordje gereden dat er een krokodillen farm in Georgetown is en daar rijden we nu even heen om te kijken of het wel open is omdat je toch buiten het seizoen op reis bent, maar we hebben geluk we kunnen naar binnen en kijken naar de een jarige, twee jarige, drie jarig en de vijf jarig krokodillen.

De krokodillen liggen allemaal lekker te zonnen, maar als we te dicht bij het schut komen rennen de eenjarige krokodillen bijna allemaal het water in, zo kunnen we in ieder geval zien dat ze leven, omdat de vijf jarig krokodillen stil liggen en er is geen beweging in te krijgen.

We hebben stiekem met de kruk van Joyce een vijf jarige krokodil vlak bij zijn kaak aangestoten, omdat daar zijn bijt reactie zit, en hij reageerde inderdaad, er kwam eindelijk een reactie van die grote eeuwen ouden dieren.

Hij heeft daar zo`n 4000 krokodillen zitten, dan ben je blij dat ze achter een muurtje zitten, ze zouden maar eens loslopen, dat hadden ze een aardig hapje aan ons gehad. ;-)

Onderweg naar de stad Zwellendam was het schitterend rijden door en langs de bergen, we hebben zelfs sneeuw op de bergen zien liggen het is een mooi gezicht om dat te zien hoever die grens lag van de sneeuw op die berg het leek er op dat ze een lijn hadden getrokken van tot hier mag de sneeuw komen en verder niet.

We hebben s`avonds nog heerlijk lang buiten kunnen zitten, en er over gesproken waar dit land heen zal gaan met al haar problemen, we hopen allemaal dat de mensen verstandig en geduldig blijven, en er een mooi samen leven kunnen opbouwen.

Morgen maken we ons op om de walvissen en de dolfijnen te zien in Hermanus, die Ton belooft heeft te laten zien????????????

 

18 Juli   [Previous][Top ][Next ]

Dit hebben we niet verwacht, dit uitzicht, een prachtige baai met golfen die zo hoog zijn en zo had tegen de rotsen aanslaan dat ze hoog de lucht in gegooid worden.

We staan helemaal alleen op deze plaats en hebben hier ons ontbijt genuttigd, met zicht op de zee.

Maar geen Orka te bekennen, dus vroegen we ons af of we wel op de goede plek waren in Hermanus.

We zijn verder gereden door Hermanus heen en net Buiten de stad komen we op een plaats waar er meer auto`s staan op een uitkijk plaats, dus hier maar eens proberen.

We hebben de camper wel zo neer moeten zetten dat we niet om zouden waaien, want de wind nam weer behoorlijk aan kracht toe.

En ze zeggen altijd waar mensen zijn is er wat te doen of te zien duimen maar met z`n allen dat we een orka te zien krijgen.

Maar alleen naar de zee kijken is ook prachtig Durban is er niets bij als je de golven ziet.

Ik heb het wel gefilmd maar het komt nooit zo goed over als dat je er zelf bij bent geweest.

En Ton had in eens in de gaten dat er wat te zien was, Kim die stond al met haar jas klaar om naar buiten te gaan, dus was het opschieten geblazen.

Wij met z`n tweeŽn naar de kant van de rots wand die naar beneden loopt, maar er was heel wat anders aan de hand, er lag iemand in het water, een donkere man die naar beneden is gevallen, en een blanke man die bezig is om te proberen om hem te redden.

Inmiddels was de politie ook aanwezig, maar waren eigenlijk een beetje in paniek, je merken gewoon dat ze even niet wisten wat ze moest, maar intussen was de blanke man hevig aan het vechten met de golven om bij die andere man te komen die bewusteloos of al dood in het water lag.

Dan komt er een moment dat de blanke man de andere man beet heeft en dat hij probeert hem naar de kant te krijgen, maar er komen zoveel hoge golven aan dat de blanke man ook twee keer kopie onder gaat, hij moet nu loslaten om zichzelf te redden, het is een triest gezicht, en niet iets waar iemand op staat te wachten.

We zijn nog gebleven om te kijken of die blanke man veilig uit het water gehaald is en zijn toen weggegaan.

Ik heb in iedere plaats waar we geweest zijn een steen of een schelp mee genomen maar in Hermanus was al genoeg genomen en heb niet de behoefte om wat mee te nemen.

Kim, Joyce en ik zijn erg bedrukt en willen allemaal weg van die plaats Hermanus.

Ton heeft ook meteen de auto gestart en ook hij was erg bedroefd, we hebben allemaal wel een traan gelaten voor die man die verdronken is.

Ik denk niet dat ik het beeld ooit nog uit mijn hoofd kan krijgen, van die twee mensen.

We hebben het vast willen leggen op de film voor die blanke man, maar toen hij los moest latenben ik gestopt met filmen.

Ik had dat stukje film graag aan die man willen geven als het gelukt zou zijn om die donkere man te redden.

Eenmaal op de Camping Greater Hermanus Municpal resorts, waar we heen moesten omdat we niet verder konden rijden van  wegen de wind, blijf je bezig in je gedachten met wat we gezien hebben.

Dan komen ook de gesprekken weer terug die we gehad hebben met verschillende mensen over de apartheid, dat het nog niet helemaal weg is en nog veel werk te doen is met elkaar.

Maar als je dit hebt gezien dat een blanke man en donkere man wilt redden en zijn eigen leven op het spel zet, dan blijft er hoop dat de mensen met elkaar samen kunnen leven.

 

19 Juli   [Previous][Top][Next ]

Dit is niet leuk de wind is iets minder geworden maar het gaat nog steeds flink te keer, we rijden niet harder als 40 km per uur harder kunnen we niet rijden anders worden we van de weg geblazen.

We moeten nu nog door een pass rijden dus maar rustig aan en zorgen dat we veilig in Cape Town aan komen.

Maar het gekke gebeurd wat ik al had gedacht als we maar een maal bij de kust weg zijn en aan de andere kant van de berg komen zal de wind misschien wel minder worden, en dat was ook het geval, de wind werd minder, maar de regen blijft.

We zitten natuurlijk wel in de winter periode in Zuid Afrika dus mag het een keer regenen: -)

In Nederland kan je van die zomers hebben dat het heel vaak regent, dus wat regen betreft  zijn we wel wat gewent.

Eenmaal in Cape Town dringt het tot ons door dat we bijna naar Nederland terug gaan, daar hebben enkele van ons het moeilijk mee omdat je het land Zuid Afrika lief gaat hebben, samen met haar problemen.

We staan op de camping het Harde Kraalties en 20 minuten van het vliegveld af, dus als we 21ste juli naar huis gaan hoeven we niet ver door de stad te rijden.

 

20 Juli   [Previous][Top ][Next ]

Gerrit komt vandaag naar ons toe, en daar kijken we allemaal naar uit, het is een hele lieve en goede vriend geworden.

Gerrit heeft ons beloofd dat hij ons Cape Town zou laten zien.

De kinderen willen wel eens naar een winkel centrum om wat voor hun vrienden te kopen en natuurlijk wat voor hen zelf.

Ton en Gerrit hebben elkaar gevonden hoor ze lopen van juwelier naar juwelier om naar horloge`s te bekijken. ;-)

Ook neemt Gerrit ons mee langs de kust van de Cape waar we onderweg stoppen om langs de kant van de weg nog wat te kopen, en Gerrit wilt met ons de Peninsula tocht proberen te maken, maar we gaan eerst even wat eten, in een soort steakhouse, en we hebben toch lekker gegeten, dat was wel beter dan een Wimpie waar we een keer gegeten hebben.

Daar vraagt Gerrit of de weg afgesloten is, en we hebben de pech dat de weg inderdaad afgesloten is doordat er rotsblokken naar beneden zijn gevallen.

We zijn omgedraaid en Gerrit neemt ons mee naar De Tafelberg, onderweg daar naar toe vertelde Gerrit dat je ook lopend op de berg kan komen, maar omdat het winter is, is het pad onbetrouwbaar, maar het was wel mooi geweest als dat nog had gekund.

Maar we krijgen er iets moois voor terug, er loopt een weg naar boven die je met de auto kan doen en dan kom je op een platform waar je ver van je af kan kijken over Cape Town en je ziet twee zeeŽn, de Indische oceaan en de Atlantische oceaan.

We hebben er drie panorama foto`s van gemaakt en maar hopen dat ze alle die helder zijn, zodat we het geheel nog een keer terug kunnen zien.

Op de terug weg hebben we nog een winkelcentrum aan hebben gedaan en hebben een hamburger gegeten.

Terug op de camping hebben we nog een poosje door gepraat met elkaar.

We hebben er een hele lieve vriend bij gekregen Gerrit bedank daarvoor.

Het afscheid van Gerrit valt me heel erg zwaar.

 

21 Juli 2000   [Previous][Top ][Next]

Dit is en word een zware dag.

We gaan naar huis.

We zijn bezig onze tassen te pakken en de camper aan het schoon maken, Gerrit komt nog even langs om ons een kortere route te geven naar het vliegveld, en dan gaat Gerrit voor de tweede keer weg, alweer een stukje afscheid van Zuid Afrika.

Ik probeer nog zoveel mogelijk te filmen op weg naar het vliegveld, het huilen staat ons nader als het lachen maar het moet, er komt natuurlijk een einde aan onze vakantie.

Ik heb nog nooit het gevoel gehad dat ik niet meer naar huis wil maar nu wel, Joyce en ik hebben onze harten verpand aan Zuid Afrika, terug gaan doen we zeker een keer.

In het vliegtuig heb ik nog stiekem gefilmd om nog zoveel mogelijk te kunnen zien.

 

Nawoord   [Previous][Top ]

Zuid Afrika mijn wens om er ooit heen te gaan, doet nu pijn om er weg te gaan.

 

Wij Ton, Jolanda, Joyce en Kim hebben een schitterende vakantie gehad, een vakantie om nooit meer te vergeten.

We hebben heel veel meegemaakt en heel veel gezien.

Heel veel gelachen maar ook een traan gelaten.

Ons advies zou zijn twijfel niet als je naar Zuid Afrika wilt gaan, het is geen gevaarlijk land zoals ze zovaak zeggen, maar kijk gewoon goed uit en hang niet de rijke toerist uit.

Je kunt praten over de problemen of de veranderingen die het land door maakt, maar probeer alle twee de kanten aan te horen, zo kom je te weten wat er in de mensen om gaat.

Zuid Afrika is een heel mooi en groot land, en wat wij gedaan hebben is een heel avontuur geweest, maar er geen spijt van en zal er nooit spijt van krijgen, als ze morgen zouden komen om het nog een keer te doen zou ik daar geen minuut over twijfelen.

Wij hopen allemaal dat we ooit nog een keer terug kunnen gaan naar Zuid Afrika.

 

Ik wil Ton bedanken, omdat hij mijn droom waar heeft kunnen maken.

De kinderen wil ik ook bedanken, omdat het een zware reis is geweest, en ze alle geduld van de wereld hebben gehad, twee zussen die nog geen dag ruzie hebben gemaakt in een maand tijd met 6300 km achter de rug, ik vind ze geweldig.

En we willen Gerrit bedanken dat wij hem als vriend hebben gekregen.

 

Gerrit we love you for that, we hope to see you soon.

 

                                                                                                               Fam Gruijters

                                                                                                               Ton, Jolanda, Joyce en Kim

[Meet Africa] [Select Country]